Καλλιόπη Καπνουτζή, Ψυχοθεραπεία, Ψυχανάλυση, Οικογενειακή Θεραπεία, Ομαδική Ανάλυση

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε και σε όλη την περίοδο της ζωής μας, έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις συνθήκες της εξωτερικής πραγματικότητας, τους άλλους αλλά και τις δυσκολίες που εμείς οι ίδιοι αντιλαμβανόμαστε για τον εαυτό μας.

Είτε «κάποιες στιγμές» το καταλαβαίνουμε, είτε όχι, ο εαυτός μας, ένας αθέατος κόσμος μέσα μας, καραδοκεί να φέρει μπροστά επιθυμίες, συγκρούσεις, άγχη και φοβίες, ανατρέποντας και τις πιο ξεκάθαρες ισορροπίες.

Τις πιο πολλές φορές, εμείς, οι ίδιοι, για τον εαυτό μας είμαστε μια πόρτα κλειστή. Και είναι μια πόρτα που παραμένει κλειστή «ξορκίζοντας» το κακό, ξορκίζοντας τις δυσκολίες, κάνοντας πως δεν βλέπουμε. Καταργώντας τελείως, ή σχεδόν, την πόρτα.

Έτσι όμως είναι σαν να αποκλείουμε τον εαυτό μας, από τον κόσμο μέσα μας αλλά –σαν προέκταση αυτού- και από τον κόσμο «έξω». Οι εμπειρίες λίγες, οι φόβοι μεγάλοι, οι επαναλήψεις γύρω από πράγματα που μας πονούν, χωρίς να φαίνεται από πουθενά το πώς και το γιατί, να είναι συνέχεια παρούσες. Το δωμάτιο μένει κλειστό και αποπνικτικό χωρίς θέα, και χωρίς ανάσα.

Μπορούμε, ίσως, αν χρησιμοποιήσουμε την φαντασία μας να ανοίξουμε σιγά, σιγά την πόρτα με ασφάλεια, να αναπνεύσουμε και να «δούμε» να έρθει στην αντίληψή μας, στο βλέμμα μας, το τοπίο του εαυτού μας.

Για πρώτη φορά να αντικρίσουμε όχι μόνο τις δυσκολίες και τις ομίχλες των συγκρούσεων μας, αλλά τις κρυμμένες «ευκολίες» μας, τον καθαρό ουρανό της αισιοδοξίας μας, τον ορίζοντα της «αγάπης» και της συμπόνιας για τον εαυτό μας.

Αν τα χρώματα της εμπειρίας μας είναι στη διάθεσή μας, οι ερωτήσεις μας καταλαγιάζουν μέσα μας και το ταξίδι στις λέξεις μας φαίνεται να δίνει όλα τα κλειστά νοήματα.

Ο καινούργιος ορίζοντας, είναι σε αυτά που τελικά μπορούν να ειπωθούν και κάποιος να τα ακούσει.!